تا هستم اي رفيق نداني كه كيستم

روزي سراغ من آئي كه نيستم

.

.

.

در آستان مرگ كه زندان زندگيست

تهمت به خويشتن نتوان زد كه زيستم

.

.

.

پيداست كه از گلاب سر شكم كه من چو گل

يك روز خنده كردم و عمري گريستم

.

.

.

طي شد دو بيست سالم و انگار كن دويست

چون بخت وكام نيست چه سود از دويستم

.

.

.

گوهر شناس نيست در اين شهر شهريار

من در صف خزف چه بگويم كه چيستم