یادش بخیر دانشگاه .امروز عجیب به یاد آن دوران افتاده بودم. درسی در دانشگاه داشتیم به نام " منطق ریاضی ". یکی از سرفصل های این درس ، گزاره های شرطی بودند . به زبان خیلی ساده این گزاره ها عبارت بودند از کلیه حالتهایی که از دو بخش "اگر" و" آنگاه " تشکیل شده اند.در این بخش از منطق این گزاره ها ارزش گذاری می شوند ، بدین شکل که چهار حالت در دظر گرفته می شود:
الف) از یک جمله یا فعل درست ، نتیجه درست حاصل شود.
ب) از یک جمله یا فعل درست ، نتیجه غلط حاصل شود.
ج) از یک جمله یا فعل غلط ، نتیجه غلط به دست آید.
د) از یک جمله یا فعل نادرست ، نتیجه درست به دست آید.
علم منطق می گوید که از چهار حالت پیشگفته ، تنها سه حالت اول ارزش مثبت دارند وحالت چهارم در مجموع منفی بوده وارزشی ندارد.
خوب حالا دقیقاٌ به چهار حالت ذکر شده نگاه کنید . عمیق بشوید و سپس سعی کنید در زندگی برای این موارد مصداق پیدا کنید . برای حالت چهارم خیلی تکاپو نکنید ، چون که اکثراٌ زندگی خود را بر پایه روش چهارم بنا نهاده اند . البته نه فقط آدمها بلکه حکومتها هم به روش غلط چهارم خیلی اتکا می کنند . یک مثال خوب برای حالت چهار دروغ گفتن است . عموماٌ دروغها برای کسب نتیجه درست بیان می شوند ، یعنی به دست آوردن یک نتیجه خوب از یک کار بد . به نظر شما کل این گزاره دارای ارزش مثبت است؟ خیر .هدف وسیله را توجیه نمی کند. چیزی که حکومتها هم همیشه می گویند ولی در عمل برای آن پشیزی ارزش قائل نیستند . پس دیگر وای به حال ما انسانها.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر