یکی از دوستان بنده مدت چهار ماه است که از ایران خارج شده ودر کشور دیگری در حال زندگی وادامه تحصیل است( البته به همراه خانواده) وبه علت اینکه در حال حاظر برای دیدار اقوام به ایران آمده ،به رسم قدیم دیدارهای تقریباٌ روزانه ای باهم داریم.
منطقاٌ در این ملاقاتها دوست من خیلی از اوضاع واحوال آن کشور تعریف می کندو مدام در حال مقایسه ایران وآنجا است.البته ناگفته پیداست که اوضاع ایران مشابه هیچ کشوری در دنیا نیست ، ولی برای من یک سوال پیش آمده که آیا کسی که در طول عمرخود تا کنون تنها چهار ماه در کشور دیگری زندگی کرده است آیا می تواند بگوید چرا وضع ایران اینطوری است؟ آیا میتواند به عنوان نمونه بگوید وای خدای من چرا انقدر تهران شلوغ است؟یا بگوید قبلاٌ اینطوری نبود چرا حالا اینطوری شده؟ یا از داد وهوار رانندها ابراز تاسف کند؟ و از همه بدتر آیا حق دارد با نگاه عاقل اندر سفیه به مردم توجه کند؟
آیا چهار ماه دوری ازتهران ، زمان کافی است برای اینکه کسی بگوید دیگر اینجا نمی توانم زندگی کنم؟
پ.ن : یکی به من بگه تو بهتره بری آشپزی کنی که شب ازگرسنگی نمیری ، آخه به توچه مربوطه که مردم چطوری فکر می کنند؟
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر