۲۸ مهر، ۱۳۸۷

کجای این جنگل شب . پنهون میشی خورشیدکم
پشت کدوم سد سکوت . پر میکشی چکاوکم
چرا به من شک میکنی . من که منم برای تو
لبریزم از عشق تو و سرشارم از هوای تو

۱ نظر:

ناشناس گفت...

دستت درد نکنه. چقدراین شعر وبه خصوص صدای داریوش که این رو می خونه زیباست.جداٌ احسنت به این حسن انتخاب