روز گذشته کارت ویزیت یک نصب کننده دزد گیر را برداشتم تا از طریق آدرس روی کارت به آنجا مراجعه کنم. آدرس خیلی واضح وسر راست بود ،بدین شکل که ابتدا نام خیابان اصلی ( که خیلی هم معروف است) آمده بود ، بعد هم محدوده را که اتفاقاٌ باز هم بین دو خیابان مشهور در آن خیابان اصلی بود را ذکر کرده بود ونهایتاٌ هم نوشته بود پلاک دویست وهشت. حالا تصور کنید بنده با این بی بنزینی به همان آدرس مراجعه کردم ولی میبینم که بین آن دو خیابان شماره های پلاکها حدوداٌ چهارصد به بالا است که با دویست وهشت خیلی تفاوت دارد.ناچاراٌ با شماره تلفن روی کارت تماس گرفتم ومتوجه شدم که شهرداری پلاکها راعوض کرده است وشماره های جدیدی به مغازه ها ومنازل آن خیابان داده است.
شاید این قضیه خیلی ابتدائی به نظر برسد ولی واقعیت چیز دیگری است.تعویض پلاک درب های یکی از خیابان های اصلی تهران (با قدمتی نزدیک به نیم قرن) یعنی اینکه سکنه آن خیابان باید با صرف کلی هزینه آدرس جدید خود را به دوستان یا ارباب رجوع اعلام کنند.
مشابه این قضیه در شماره تلفن ها نیز به طور مرتب در حال رخ دادن است. در چند سال اخیر به دفعات یا پیش شماره ها عوض شده است ، یا یک رقم زیاد شده است یا کلاٌ شماره عوض شده است.
آدرس خیابانها که دیگر داستان خاص خود را دارد. بعد از انقلاب اکثر نامها عوض شدند وبه یاری خدا اسامی طاغوتی به اسامی ارزشی ومعنوی تبدیل شدند. بعد که جنگ شروع شد مجداداٌ اسامی خیابانها عوض شد ونام شهدا برخیابانها ثبت شد.بعد از جنگ در دوره سازندگی که اتوبان سازی وخیابان سازی رونق گرفت یک سری اسامی ( که هر چه بود دیگر اسامی شهدای غیر معروف نبود) بر آنها گذاشته شد. بعد از چند سال با شروع به کار شورای شهر دوم و حالا هم سوم دوباره به جان اسامی خیابانها افتادند وباز هم اسامی شهدا را بر آنها قرار دادند.
تصورکنید بلبشوی موجود را ،بخشی از مردم اسامی خیابانها را به نام پیش از انقلاب بیان می کنند، برخی نام بعد از انقلاب را،درصورتیکه تابلوها نام دیگری را بر پیشانی خود دارند که نه آن است ونه این.
این هم تشریح مدل دیگری از توسعه بود اما ایرانی شده آن.
